ขอ Quote มาสั้นๆ ดื้อๆ อย่างนั้นเลย ประโยคนี้เจ็บสุดแล้ว
“คนที่เดินผ่านไปมาไม่ใช่คนเลวหรอกนะครับ แต่ทุกคนมักคิดว่า ถ้าเผลอไปสบตาหรือพูดจากับคนพเนจรพวกนั้น มันก็เหมือนเราต้องยอมรับว่าพวกเขามีตัวตนอยู่จริงๆ และเราก็อาจเกิดความรู้สึกผิดขึ้นมา ดังนั้นคงจะง่ายกว่าถ้าทำเป็นมองไม่เห็นซะเลย”
จาก ถึงเราไม่มีบ้าน …แต่เราก็มี “เรื่องที่อยากเล่า” โดย ธิดา ผลิตผลการพิมพ์
อ่านแล้วรู้สึกคล้ายๆ กับหนังกุ้งพิฆาต
ปล. โพสต์นี้ใช้สัญญาอนุญาติแบบครีเอทีฟคอมมอนส์-แสดงที่มา-ไม่ใช้เพื่อการค้า 3.0


