Ekkmanz in geeky life!

11 ธันวาคม 2008

ป่วยหายไปซะ 4 วัน

Filed under: personal,rant — ekkman @ 20:07

สามสี่วันนี้ หลังจากสอบเสร็จ มันเหมือนกับว่าทุกๆ อย่างมาขมวดลงเอาในวันสุดท้าย ร่างกายป่วยกรอบเรียกได้ว่าถึงขีดจำกัดของร่างกายเลยทีเดียว ไม่ไหวแล้วว เลยต้องชดใช้การเอาร่างกายมาทรมานร่วมสามเดือนด้วยการนอนป่วย ไปสามคืนเต็มๆ กว่าจะเริ่มดีขึ้นจนเกือบเป็นปกติ (วันนี้) จริงๆ แล้วมันคือเรื่องของปากท้องน่ะแหละ ไม่น่าเลยกรู

เริ่มเปิดตำนานด้วย วันอาทิตย์ ก่อนสอบ SW Dev Meth ของ อ. Paul เที่ยงนั้นเกิดหาที่กินไม่ออก เลยตัดสินใจกันไปกินร้านเวียดนามอันขึ้นชื่อลือชา (ว่ามันไม่ค่อยสะอาด) สั่งสารพัด ปลาทอด ยำหมูยอ ต้มแซ่บ และอื่นๆ แต่รู้สึกว่าสองอย่างหนังนี่แหละตัวจุดประกาย! กินอิ่มหนำสำราญกันเสร็จก็กลับไปนั่งอ่านหนังสือต่อ อะว่ากันไป อ่านบ้าง ไม่อ่านบ้าง อ่านเบื่อๆ ก็หยิบ rainbow six raven shield มาเล่นต่อบ้าง ชิวมากกกกก (มากเกินไปแล้วนะ) เริ่มบู๊กับหนังสือจริงๆ ประมาณ 5 โมงเย็นได้ สักพักหกโมงก็กินข้าวที่โรงอาหารกลาง กลับไปอ่านต่อห้องสมุดถึงสักสามทุ่มก็เริ่ม เอ๊ะๆ ทำไมตัวมันอุ่นๆ วะ แต่ก็ เฮ้ย ช่างมัน

พอกลับมาบ้านแล้วก็นั่งต่อถึงห้าทุ่มครึ่ง ได้เรื่องเลยครับพี่น้อง มึนมากกกกกก รู้สึกปวดหัวตุ๊บๆ จนทนไม่ไหวแล้ว เลยซัดพาราไปสองแล้วพยายามข่มตานอนหลับ ก็หลับไม่ค่อยลง แต่ก็หลับๆ ไปกี่ชั่วโมงก็ไม่รู้ ตื่นราวๆ 7 โมง ก็เพลียๆ หน่อย แต่ปวดหัวเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง ก็เลยซัดพาราอีกสองจัดไปอย่าให้เสีย แล้วก็พยายามอ่านหนังสือเตรียมสอบโคตรท่องไปเรื่อยๆ ก็ไม่รู้จะทำไง พอสักเที่ยงครึ่งนี่ พิฆาต! หมดสภาพสุดๆ โคตรจะแย่ แต่ละคนเห็นหน้าแล้วแบบ โอย พี่น้อง เป็นไรป่ะเนี่ยยย จนพี่อ้อ IM เขาเป็นพยาบาลก็เลยให้พาราสองเม็ดมา เอกรินทร์ก็ซัดไปก่อนสอบพอดี

พอเริ่มสอบ เชี่ยเอ๊ย! ปวดหัวเทพแต่ก็ต้องทำต่อไปไม่มีทางเลือกนี่หว่า สอบต่อไป สอบไม่ไหวก็แอบพักงีบ 15 นาทีแล้วสอบต่อ ทำอย่างนี้ 2-3 รอบจนสอบเสร็จ พอเข้าบ้านได้ปุ๊บก็สลบเหมือดเจอพิษไข้ขึ้น 39.5c ไป คืนนั้นเลยจัดยาประเคนกันยกใหญ่ แต่ยังไม่รู้ว่าเป็นอะไรกันแน่ สงสัยกันไปต่างๆ นานา บ้างก็ว่าเอ๊ะหรือมันจะเป็นไข้เลือดออกกันหรืออย่างไรไม่ทราบได้ ก็นอนแบบปวดหัวๆ ไปเพราะว่าไข้จัด หลับยาวรอบแรก สี่ทุ่มถึงแปดโมงเช้าครับพี่น้อง จะนอนนานกันไปไหน แต่ว่าตื่นมาตอนเช้ามันก็เพลียมากๆ อยู่ดีอะ เซ็งมาก

รอบเช้า (วันอังคาร) ทีนี้ ป่วยซมขนาดนี้ ก็ต้องกินยาต่อ ตอนเช้าดีหน่อยตรงที่เพิ่งนอนมา กินยาแล้วก็รู้สึกดีขึ้นนิดนึงพอลงมานั่งดูทีวีได้แต่ไม่อยากเปิดคอมอยู่ดีเพราะมันเพลีย ตอนเช้ากินโจ๊กหมูกินหมดถ้วยแต่ว่ามันโคตรอยากอ้วกเลยตอนเที่ยงเลยเปลี่ยนมาหาอะไรหวานๆ กินแทนก็ได้กินซาลาเปา + ลำไยกระป๋อง พอตอนบ่าย เห็นลุกเข้าห้องน้ำบ่อยทางบ้านก็สงสัยกันว่าเป็นลำไส้อักเสบเลยให้เปลี่ยนยากิน ด้วยความมือบอนของข้าพเจ้า จะหยิบผงน้ำตาลเกลือแร่ เห็นซองส้มๆ ก็เอาเว้ยน่าจะใช่ แต่ก็เอ๊ะ ใช่ป่าววะอ่านซองก็ไม่รู้ว่ายาอะไรมีแต่ชื่อยาไม่เห็นบอกสรรพคุณเลย ไม่เป็นไรชงไปทีนี้เห็นแล้วอึ้งไปเลยเพราะว่าเทปุ๊บมันพองๆ เหมือนบุกเลยทีนี้ยิ่งตกใจใหญ่เอ๊ะกูจะกินอะไรวะนี่ ซัดไปอึกเดียว เชี่ย น่ากลัวว่ะ เลยเททิ้งที่เหลือแล้วไปหยิบซองใหม่ปรากฏว่าไปหยิบมาอีกอันนึง (ซึ่งอันนี้คือผงน้ำเกลือแร่จริงๆ) ไอ้หยาเมื่อกี๊กูกินอะไรไปวะ! กลุ้มๆ แต่ก็หลับตาข้างนึงบอกตัวเองว่าอึกเดียวลักไก่ๆๆๆ กอปรกับญาติบอกว่ามันอยู่ในชุดยาท้องเสียคงไม่เป็นไรหรอก (ไม่ดีนะครับพี่น้องกินยาผิดชีวิตถึงฆาตกันได้ง่ายๆ) ปวดท้องมากๆ เลยได้บุสโคปานไปหนึ่งเม็ด หลังจากนั้นไอ้ยาที่กินผิดไปก็ได้รับการวินิจฉัยว่า มันคือยาที่ทำให้ถ่ายเป็นก้อน สำหรับคนที่ถ่ายเหลวเรื้อรัง เอาวะมันอยู่ในกลุ่มก้อนเดียวกันไม่เป็นไร แต่คืนนั้นงานเข้าเลย เพราะว่าถ่ายหลายรอบมากกกกกกก คือหลับๆ ตื่นๆ ขึ้นมาถ่ายทุกๆ ครึ่งชั่วโมงถึงชั่วโมงนึง ทั้งคืนถ่ายไปไม่รู้กี่รอบ ตอนเช้านี่เรียกได้ว่าสิ้นเรี่ยวแรงกันเลยทีเดียว
เช้าวันพุธก็อาการดีขึ้นนะโชคดีหน่อย สงสัยรอบนี้จะกินถูกตัวนับว่ารอดตัวไปที่ไม่ได้เป็นไข้เลือดออกไม่งั้นชีวิตจะวุ่นวายกว่านี้เยอะ ตอนเช้ากินไปนิดๆ หน่อยๆ มีแรงขึ้นก็เลยจับคอมนั่งเล่นแก้เซ็งเพราะเริ่มรู้สึกว่าว่างเกินไป ตอนเที่ยงนึกไรขึ้นมาไม่รู้ซัดข้าวหมูแดงไปเต็มจาน วันนี้วัดไข้ลงเหลือ 38.0c ก็มี improvement ถึงแม้มันจะยังสูงก็เหอะ ตอนเย็นกินข้าวต้มปลาซะอร่อยเลยเพราะว่ากินไม่ค่อยอร่อยมาหลายวัน คืนนั้นนอนเหงื่อท่วมเลย ตอนเช้าไข้หาย

ส่วนวันพฤหัส (วันนี้) ก็เรียกได้ว่าหายดีขึ้นมากแล้ว เรี่ยวแรงกลับมาเหมือนเดิม เลยวิ่งเข้าไปเก็บของใน AIT ซะหน่อยเตรียมตัวกลับบ้านวันศุกร์แย้ว เย้ๆๆ ได้กลับบ้านกลับช่องสักที แต่แอบเสียดายที่ป่วยหนักไม่งั้นช่วงนี้คงตะลอนเที่ยวถ่ายรูปแหลกเลย ไม่เป็นไรถือว่าพักผ่อน 555+ เอาเถอะ

สู้ต่อไปทาเคชิ!

ให้ความเห็น »

ยังไม่มีความเห็น

RSS feed for comments on this post. TrackBack URI

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

สร้างเว็บไซต์หรือบล็อกฟรีที่ WordPress.com.

%d bloggers like this: